دیشب به این فکر میکردم که اینجا رو تبدیل کنم به دفتر خاطراتم، از اولین روزهای زندگیم که بیاد میارم اینجا بنویسم تا برسم به حالا، شاید توی تمام این روزها و اتفاقات گذشته بتونم بفهمم که چه چیزی رو از دست دادم، بفهمم کدوم بخش از وجودم رو از دست دادم که جای خالیش انقدر آزارم میده، هنوز هم تو فکر نوشتن تمام خاطراتی که یادم میاد هستم، دلم میخواد برای یکبارهم که شده بدون ترس از قضاوت شدن حداقل باخودم رو راست باشم.

ولی مشکل اساسی که دارم اینکه وقتی چیزی رو یکبار باخودم مرور میکنم دیگه تلاش و انگیزه ای برای دوباره بازگو کردن و مرور کردنش ندارم، دیشب برای خودم تا دوران اول راهنمایی تمام خاطرات رو مرور کردم و حالا کمی سختم هست که بخوام دوباره به یاد بیارمشون و بنویسم. نوشتن و ثبت کردن کار سختیه.

گفتن غمها، فقط همین گفتنش حتی اگر هیچ شنونده و خواننده ای هم نداشته باشی باعث میشه درد آدم کمتر بشه یا حداقل ریشه درد پیدا شه تا بشه از ریشه درمانش کرد،  شادیها با گفتن چندین برابر میشن ، _شاید